bir zamanlar vardı adı Aşk olan,
bir şehrin küçük bir köyünde yaşayan,
mert, yağız bir delikanlı,
teninde çiçek açmış bir köylü güzeli idi aşk.
onu bulan, sağlık bulur, esenlik bulur;
kalbine misafir eden,
saadet bulur, sükûnet görürdü.
bir zamanlar vardı adı Aşk olan,
kara kışlara nazaran
içini ısıtan sıcacık bir ateş,
kavurucu sıcaklara inat,
yürekte bir ferahlık, bir serinlik idi.
yaylaların o yeşil kokan lezzetinde,
fırından yeni çıkan sıcak bir ekmeğin taze gevrekliğinde,
dağlardan türkülerle inen o buz gibi suların serinliğinde,
bir hayattı adı Aşk olan.
ve bir gün,
hastalanıp yataklara düştü,
soğuk terler döküp, kan kustu
adı Aşk olan,
en büyük tabipler bile kuruntu diye geçiştirdi hep,
ve bir reçetesi bile yoktu,
ve bir çaresi bile yoktu
adı Aşk olan.
ve dibinde oturup yüzüne el sürecek,
gözlerine bakıp göz yaşı dökecek bir damla şefkat bile yoktu.
ve eridi günden güne, yatan, yatalak kalan,
adı Aşk olan,
tabipler gibi kuruntu oldu gönüllerde,
sıcaklığını yitirdi, ferahlığını bitirdi,
ve kuşku oldu hep bir taraflarda,
soğuk bir yer döşeğinde can verdi
adı Aşk olan
ardından ne bir kimse hak helal etti,
ne de layıkıyla son kez el üstünde gitti
adı Aşk olan.
ve şimdi söyler misin eyy insanoğlu!
var mı gözünde bir damla yaş
var mı gönlünde bir nebze Sevdan,
var mı sende öyle bir cesaret ki
unutulmaya yüz tutmuş bir
ADI AŞK OLAN…

volkan yılmaz